Benthe als Verpleegkundige in een thuiszorginstelling

Ik ben Benthe, 36 jaar getrouwd en 2 kinderen in de leeftijd van 8 en 10 jaar.

Na mijn opleiding als Verpleegkundig HBO ben ik aan de slag gegaan bij Thuiszorg ABC als wijkverpleegkundige. De zorg verlenen bij de cliënten thuis is waar mijn hart ligt. De zelfstandigheid en de verantwoordelijkheid over mijn cliënten geeft mij zin in het leven. Die extra aandacht die ik kan geven aan mensen die het steeds moeilijker krijgen en vanzelfsprekend zo lang mogelijk thuis willen blijven is waar mijn passie ligt.

Ik merk de laatste jaren echter wel dat door de druk van de grote organisatie waarvoor ik werk steeds meer zelfstandigheid van mij wordt ontnomen. Steeds meer regels worden van bovenaf opgelegd. Tegenwoordig moet ik scannen wanneer ik bij een cliënt binnenkom en wegga. Verpleegkundige zorg is blijkbaar duur waardoor mijn diensten inmiddels in minuten zijn vastgelegd en ik zorg nu steeds meer uitvoer als activiteiten met een stopwatch in mijn hand.

“waarbij je zoveel meer leert van de cliënt”

Een echte binding met cliënten wordt steeds meer bemoeilijkt. Een verplichte afstandelijke professionele houding naar mijn cliënten maakt het beetje extra aandacht haast onmogelijk. Vaak zou ik nog wel even een kopje koffie willen drinken voor een gesprekje, waarbij je zoveel meer leert van de cliënt die voor de zorg ook van belang is, of even wat kleine dingetjes doen voor hen die ik zie en wat zij vaak niet of moeilijk zelf kunnen doen. Maar dat kan binnen de minuten die voor mijn taak staan niet.

Om de drie maanden wordt er ergens van hogerhand weer besloten dat ik een andere wijk krijg. Ook iets met professionele afstandelijke houding geloof ik, herformeren van teams noemen ze dat geloof ik. Dan mis ik mijn oude cliënten. Ook vind ik het niet handig en is dit naar mijn idee veel kostbaarder voor de zorg. Weer wennen aan de nieuwe cliënt, ander zorgplan, andere afspraken, andere gewoonten thuis. En dat lijkt mij voor de cliënt ook niet prettig om steeds weer andere gezichten te zien en handen te voelen. En vaak wordt het gissen wat de cliënt heeft wanneer ze ziek is.

Jaren terug toen ik nog wat langer verbonden was aan dezelfde cliënt was dat makkelijker in te schatten. Dan wist je dat bijvoorbeeld mevrouw een jaar terug nog die lichte longontsteking had bijvoorbeeld, waarvan haar symptomen wel erg lijken op die van toen. Maar nu zie je cliënten veel korten. Het staat vast wel ergens in de dikke zorgmap, maar daar is geen tijd voor die helemaal door te bladeren. En een goed contact met de huisarts van de cliënt is er daardoor ook vaak niet.

“Vaak telefoontjes dat er weer iets gewijzigd is of is fout gepland”

Vanuit de planning ontvang ik mijn roosters per email. Bij mijn vorige werkgever moest ik ze zelfs steeds ophalen van kantoor. En overdag vaak telefoontjes dat er weer iets gewijzigd is of is fout gepland. Je merkt wel dat zij vaak niet weten wat er precies speelt. Dat proberen wij dan vaak zelf maar even in het team onderling te regelen. Eigenlijk mag dat niet want dan schijnt er iets niet goed te gaan met de urenregistratie. “Je wilt toch ook dat je salaris juist wordt uitbetaald”, hoor ik dan.

Regelmatig maak ik mee dat ik naar zuid een kwartier moet rijden terwijl ik weet dat een collega van mij daar zit. En die moet dan naar noord. Of mijn klanten hebben post ontvangen wat ze niet begrijpen of hebben gebeld, maar worden niet of laat teruggebeld. Daar moet ik dan sowieso weer binnen mijn schaarse tijd weer achteraan. Dat is toch kostbaar en onhandig! Waarom laten zij ons dat niet gewoon onderling regelen denk ik en andere collega’s vaak. Wij weten toch precies wat er in de wijk gaande is. Dan kan ik met een gezin met jongere kinderen ook beter de tijden indelen. Want nu word ik vaak opgeroepen om van hot naar her te vliegen. Thuis wat regelen, want de cliënt moet toch zorg krijgen.

“Nieuwe plannen van hogerhand. Daar kan ik echt moe van worden”

Bijna wekelijks krijg ik memo’s dat er weer wat veranderd is. Nieuwe plannen van hogerhand. Daar kan ik echt moe van worden. Het lijkt vaak wel of ze daar boven niets anders te doen hebben. En er wordt van mij wel verwacht dat ik dat ook nog allemaal lees, onbetaald. Vaak lees ik het niet eens omdat ik niet eens het hoe en waarom ervan snap. Ik begrijp best dat het moeilijk informeren is vanuit de organisatie. Tenslotte werken wij op afstand in de wijk. Maar dat frustreert mij wel. Inmiddels zit ik in de hoogste periodiek van mijn FWG schaal. Een groei in inkomen zit er de komende tijd niet meer in. Ja als manager, maar ik wil blijven doen waar mijn hart ligt. Zorg verlenen bij de cliënten thuis.

“Als ZZP’er bepaal je zelf je werktijden, wel handig met een gezin”

Steeds vaker dacht ik eraan om voor mijzelf te beginnen. Als ZZP’er. Verschillende collega’s van mij, vaak de beste, zijn ZZP’er geworden. Ook zie ik vaak ZZP’ers in mijn team. Je merkt wel het verschil met de andere collega’s. Zij voelen toch datgene waarvoor ik in de zorg ben gegaan nog steeds. Meer dan ik in ieder geval. Als ZZP’er bepaal je zelf je werktijden, wel handig met een gezin. Je kunt weer zelfstandig opereren. Echt zorgen voor de cliënt en dat zonder stopwatch. Natuurlijk kun je niet alle tijd factureren, maar dat geeft ook helemaal niet. Daarbij komt dat je als ZZP’er echt meer verdient dus die extra tijd aan je cliënten geven is het dubbel en dwars waard. Waar ik wel mee zat was opzien tegen de administratieve rompslomp. Behoud ik wel werk, ben ik onverwachte kosten vergeten. Hoe zit het met mijn pensioen en andere verzekeringen, mijn opleidingen, werk ik nog wel in een team, want dat vind ik heel belangrijk en moet ik nu een accountant hebben en hoe factureer ik nu aan een Gemeente of Zorgkantoor. AWBZ, WMO, AZR, MSVT? Moet ik dat allemaal kennen en hoe doe ik dat dan.

Lees verder hoe Benthe als Zusterindebuurt zou ervaren.